deprem ve uyku ve son

Allah kederimizi sevsin.

insan bir sona yaklaştığını hissedince gülemiyor. bir son ya da birçok son. birçokları gülüyor. şimdi gözümde takılı kalan çok fazla hikaye var ve sonunu getiremiyorum. Allah'ım diyorum senin olan bu canımı güzel al yalvarırım. gülümseyelim yine de. çiçekli beyazca bir kalemim var onunla çiziyorum satırların altını.

 "sana samimi ve ciddi olmak, gönlü mahzun, kırık ve mütevazı olmak yaraşır"

uyuyamadım. şöyle bir yalnızken bakıyorum kendime usulca. nasıl diyorum bir insan nasıl bu kadar..kelime yerleştiremedim buraya. ama ne kadar olabilir diyorum hâlâ. kalbim hiç sakin değil. nasıl anlaşılır,deli gibi koşan bir atın ciğerlerinde atıyor kalbim. ya da uçmayı yeni öğrenen bir kuşun kanadında. uzun sürüyor günler. düşüncelerimi sığdırmakta zorlanmıyorum. düşünecek ne çok şey var öyle. üst kattan müzik sesi geliyor. boğazımda düğümlü bir şey var anlatamıyorum. kesik kesik yutkunmaktan başka bir şey gelmiyor elimden. içimde biriken şeylerin üstüne su dökmek istiyorum. içtiğim su susuzluğumu gidermiyor. böyle işte çoğu şey,çare gibi görünüp çare olmayan şey. baktığım göz muhabbetimi artırmıyor. gittiğim yer alıyor beni yolun başına tekrar koyuyor. şimdi biz mi sona eriyoruz. son mu bize eriyor.