bilmenin ağrısı

küstüm, genel olarak.

baktım, zaten ben kimseye küsmesem de istanbul üstüme düşüyormuş. 

kime ne denir,

kime ne denir bilmiyorum artık

kime

ne

denir

bugün esra, bilmenin de ağrısını çektik dedi.

seni düşünüyorum. düşünmek istemiyorum. düşünecek daha güzel şeylerimiz var artık çünkü, lokman hekim öyle diyor. düşündüklerimi düşünmek istemiyorum ben artık. hissettiklerimi düşünmek istiyorum. 

süt içtim. mutfakta oturdum yarım saat. aklıma şey geldi, yatılının ikinci senesinde eyüp'e gitmiştik. zehra'yla kalabalıktan kaçıp salep içmiştik. ramazan akşamıydı. yaz için fazla serindi ama güzel olan da serinlikti zaten. serinlik. içimde bir an o serinliği hissettim. gülümsediğimin hiç farkında olmadan. kalktım, baktım içimdeki serinlikten eser yok. bir şeylerin ve bazı acıların derinliği arttıkça hiçbir yere doğru yol kat edemiyorum. iki gündür uzun cümlelerle iç döküp duruyorum. içime buyur etsem kimse azıcık bile döktüğüme inanmaz. çok sustum çünkü ne gerek vardı. defterime geçen sene vasiyet nağmeleri diye bir şiir yazmışım, çok kötü. ağlarsınız kötülüğünden o derece. bu kadar olmaz. 

işte bakıyorum yine. içimdeki serinlikten hâlâ eser yok. ben nefes alamıyorsam, içimde sen varsın sen de alamıyorsundur diye düşünüyorum. ağlayasım geliyor. türküde beni de al götür ırmak diyor. ben bu cümleyi bir yerden hatırlıyorum. dün edebiyat defterimi gördüm kitaplığın bir köşesinde. kırmızısı solmuş bir kırmızıya çalıyor artık. solmuş bir kırmızıda her gece bileklerimi yıprattığım günleri hatırlıyorum. gülüyorum.

bana bisiklet sürmeyi öğretirsen ben de sana elmalı kurabiye yapabilirim diye düşünüyorum. dün rüyama bir kadın girdi, dedi senin bu ağrıların geçmeyecek yazgın bu senin. yazgın senin sesin.

sustum. neden umudumdan bir parça da sen alıyorsun ki kadın dedim içimden. uyanınca. en kötüsü de kadını hiç tanımıyordum ve yüzü yaralıydı. içimde neyle yaşıyorum bilmiyorum. ne demişti esra. bilmenin de ağrısını.

küstüm, genel olarak.

dolaptan süt alırken annem geldi. soldun sanki, kendine gelemedin hâlâ. tükeniyorsun, yapma dedi. güldüm. iyiyim ben yahu, dedim. değilsin, dedi. bazı şeyleri kendimle bile konuşamıyorum. bunun tweetini attım ben ya. neden. nasıl rahatsızım bu durumdan bilemez kimse. bunun da cümlesini yazmaktan. belli bir yerden sonrasındayım. sürekli imtihan olunuyorumun yol kenarında sahipsiz kaldım.

yol kenarında sahipsiz kaldım.

bugün bir arkadaşım benden razı olduğunu dile getirdi. eve geldiğimde çiçeklerim ölmüştü. kitaplığımın ve koltukların yeri değişmişti, balkonda bir sandalye yoktu belli ki uzun vakittir. bugün balkona çıkınca dağlara baktım en uzak dağlara. daha uzağa bakabilseydim oraya da bakardım. daha uzağını daha icat etmemişlerdi canım. hayatımda hep bir şeylerin izleri olması gerekmiyordu bence, kendi kendime yaptığım en büyük hata bu oldu. tam eve varıyorken çevirmeye yakalandım sanki. kimliğimi kırıp atasım geliyor. şarkılar yardımcı olmuyor ve kafam bulanık. kafam çok bulanık ve canım inan ki izahı mümkün değil bazı şeylerin. kimsenin kimseden haberi yok, sesini çıkaran kendi kalbine sürgün düşüyor. kimsenin kimseden haberi yok, neyin nasıl gideceğinden ve bir daha nasıl genç olacağızdan tut oturup nasıl yaşamayı tekrar talim edeceğize kadar.

koca bir hiçlik varmış içinde bu akan ırmağın. ırmağı arayanlar bakmışlar bakmışlar bulamamışlar. biri çıkmış demiş, bu biri deliymiş kimsenin inanası yokmuş zaten. demiş ya ırmak bizsek. her bir damlasıysak. ya ırmakla beraber akıyorsak. kimse inanmamış. gitmiş bir ağacın dibinde oturmuş. demiş rabbim alma bu göğsümün sancısını, onu da alırsan neyi nasıl yazacağım. hiç bilmiyorum. koca bir hiçlik varmış içinde bu akan ırmağın. senin de var biliyorum. şimdi içimde bu senden bana doğru akan ırmakla yaşıyorum.

bugün ölen her çocuğun annesiyim. vurulmuş her babanın kızı. her verimsiz toprağın gitgide solan çiçeğiyim. yıkıldığı yerlerden yüzyıllardır kalkamayan bir dinin başkentiyim. bir annenin düşmüş çocuğunun sancısıyım. belki yeni doğdum. belki kırkiki yaşında öldüm ardımdan ağlıyorlar.

neredeyim.

içimde koca bir hiçlikle yaşıyorum.

neredeyim.

küsemiyorum, genel olarak. bilmenin de ağrısını çekiyoruz cümleten.