can çekişmesi -1-
bugün yine belki seneler sonra aynı rayihanin sarsılmaz hissine başımı yasladım. bunu anlatamıyorum. şimdi neredeyim yaptıklarımın içinde miyim dışında mı buna bir anlam veremiyorum.
bir yanım, sen burada çok üşüyorsun diyor. diğer yanım, sen orada çok yanıyordun unutma, diyor. bir yanım daha var ki o bana yaşamaktan bahsediyor. ama benim çok yanım var biliyor musun. belki de bu yüzden ruhum öyle geniş öyle büyükçe ki; sığamıyor, sığınamıyor hiçbir yere. hiç kimseye.
sonra baş kaldırıyorum diyorum ki beni tut. beni ruhumun bir yanından tut. beni bırakma. bakıyorum, beni bırakmamaya meyilli kimse yok.
ben yine bileğimde o ıslak yarayla gezerim sokakları ve senden bahsederim daha doğmamış çiçeklere. ve günler ölür. sen hiç doğmamışçasına sen hiç olmamışçasına gidersin seni tutamam. ben seni tutamam gidersin.
tutamam.
çünkü
çünkü
küçüktür ellerim.
ve dayanmaya yoktur gücüm artık.
ben çok el tutmuş, çok düşmüşümdür.
ben annemin
ben babamın
ben bir bebeğin ellerini bile tutmayı unutmuşumdur.
ben kaç trafik kazasından hiç yara almadan kurtulmuşumdur ardımda sayısız cesetler bırakıp.
ben adımı kaç defa ve hatta yine kaybetmişimdir.
ben kaç defa unutulmuş, hiçe sayılmışımdır.
ben çok solmuş hiç açmamışımdır.
açarsam daha büyük solmuşumdur.
ben öyle büyümüşümdür ki her şeye rağmen neredeyse bir çocuğumdur hâlâ.
ben saçlarımı kendim severim.
ben başımı kendim okşarım.
ben ağrılarımı kendim geçiririm.
ben kendim savaşırım.
ben kendim düşerim.
hem istersem her şeyi hayal de ederim.
ama ben, tek kanatlıyımdır. bir kanadım doğduğum gün çalınmıştır.
ve küçüktür ellerim tutamam.
yine de bilirim ki,
tek kanatlı birini daha bulamazsam, onu tutamazsam, uçamam.
uçamazsam bir hiç olur sönerim.
eskiye dönerim, ve bilmeliyiz ki bu defa hakikaten öleceğim.

Yorumlar
Yorum Gönder