yorgun bir gülümseyiş

hep çok iyi biri olmaya çalıştım. insan her şeyiyle çok da iyi olmak zorunda değildir aslında. her hikayede iyiyi oynarsa midesi bulanır bütün doğanın. doğa senden harika hatalar da ister. bazen yanlış verilmiş kararlar bazen yanlış yerde söylenmiş doğru sözler, bazen tamamen yanlış sözler. bazen düşünce kalkamamaklar, bazen kalkıp da aynı yere tekrar düşmekler. hayat gizli bir depresyondan beslenir. ortaya çıktığı an yerle bir olacaksındır ama sadece sakin sakin kahveni yapar ve bir kitaptan bahsedersin heyecanlı heyecanlı. 

sade, içten bir gülümseyişin düşmanıdır insanlar. sâfî olan her şeyin infazını verirler. şule abla hep haklıydı. insan dertli değildir, derdin kendisidir. saate bakıyorum 1.25. kendimle mi konuşuyorum, karşımda öylece duran bir yastıkla mı. bu yastıkla iyi anlaşıyorum. anlat diyorlar ama tam manasıyla anlatamayacağını sen de biliyorsun. bazen bir renkte takılı kalıyorsun bazen gökyüzü seni içine çekiyor. fotoğraflarına dost da değilsin artık düşman da. devrik cümlelerin delisi de değilsin. hayatın (dik duruşun, amacın) için verdiğin kararların seni başkalarının gözünde kötü biri yapmasına izin veriyorsun. evet, senin karakterin bu. veya sen bunu karakterin yaptın. başından geçenleri anlattığın insanlar senden hep bir adım geri çekildi.

evet doğru, başımdan geçenleri anlatmak işkence haline geldi. sırf bu yüzden belki kimseyle en başından tanışmak istemiyorum.

hararetim düşüncelerimin çokluğundan değil, hem olsa bununla gurur da duymazdım, derinliğinden, nefes almama fırsat vermeyişinden. keskinliğinden. acılarımın yepyeni fikirlere karışıp beni çıldırtmasından. ben hâlâ aydınlığa hasretim. hâlâ göğsümde bir hatıranın, bir cümlenin, bir sesin yangını dönüp duruyor.

hiç olmamışken bile aşinadır belki bazı ruhlar birbirine. hiç olmamışken bile bir uçurum manzarasında sohbet ediyoruzdur belki sabaha karşı. belki yolumuzu kaybedince tüm gücümüzle yeni bir yol bulmuşuzdur bir aşkımız için. belki uzak hissedişlerin sonu yoktur. yalnızlık da bizim içindir kalabalık da. aklıselim kararlar vermek zorunda değilizdir, koşmak zorunda değilizdir hep. yorulmak da bizim içindir durulmak da.

ruhumuz da eksilebilir sesimiz de. her insan bir parça alıp gidiyor. kalbim, bir süredir köşelerinden azalıyor sanki. kalbim hep çok küçük. 

bazen yeşilleniyor bazen yeni dökülmüş asfalta dönüyor içim. çaylar acı, kekler tatsız, kurabiye tariflerim eskidi, anlaşılmaya çalışmazken bile anlaşılmamak çok acı, birsen tezer şarkıları güzel, havada hüzün var hep bu ara, sanki hep söylenecek çok şey var. hep daha yalnız, hep daha fazla güç istiyor hayat. haklı olmak acı. hiç istemediğini yaşamak çok acı.

kimseye nefret kusmuyorum, sevimli davrandığım da söylenemez. önüme geleni yaşıyorum.

bazen varım, bazen yokum. yorgun bir gülümseyiştir hayatım.

biraz durup, gideceğim.