derealizasyon

benimle ilgilenecektin ama vaktin yoktu

penceren önündeki çiçek, akvaryumdaki balık olsaydım çoktan ölmüştüm

ama öğrendim senden uzak sensiz yaşamayı

yokluğundan güneş, hüznünden yemek yaptım

hasretin su gibi aktı toprağıma

bahçendeki kedi olsam kaybolurdum

çok istediğin ama okuyamadığın kitap olsam

kitaplığından sana bakar avunurdum

yağmur olsam senin olduğun şehirden başlardım yağmaya

fakat sızmazdım yırtılmaya yüz tutmuş ayakkabılardan içeriye

kirpiklerini ıslatmamaya yemin etmiş yaşlarının yerini alırdım

vaktin yoktu ölüm beni her yerimden sarmışken

ağaç olsam çürür içim

saat olsam durmuştum

yapraklardan da vardır çölü isteyen

tren raylarında ölümü bekleyen bir kuş da bendim

saçların olsam rüzgarda alnını okşar avunurdum