hissizliğin hissi

hiçbir kuş benim için cıvıldamayacak, hiçbir toprak benim için çiçek açmayacaktı, hiçbir ağacın gölgesinde oturup dinlenmeye layık görülmedim.

elimi otların arasında gezdirdim. kendi içlerinde bir esinti yarattım. gözyaşımı kendime ilaç yaptım, yaralanmış yerlerime sürdüm. yan etkileri şunlardı; göz altı morlukları, baş ağrıları, mide bulantıları.

zamanla daha da çok gözyaşım oldu. bu elimdeki ilaç sandığım şey, beni daha çok hasta etti. zehre dönüştü.

insanlar da böyleydi. ilaç sandığım zamanla zehre dönüştü. benden başka kimsenin bana şifa olamayacağını gördüm.

günlerin başlangıcının, bitişinden bir farkı olmasını diledim. güneş daha farklı batsın, gece daha güzel olsun, bir kere olsun zihnim ıssızken uykuya dalayım istedim.

ne bir gün zihnim boşaldı, ne gün batımı, ne geceler benim için güzelleşti.

adımlarım benden habersiz yine aynı yerlere gitti. bugünler dün oldu. küs olduklarımı unuttum, küs olduğumu unutmadım. hüzünleri ısıtıp ısıtıp her gece kalbimin önüne koydum. kırgınlıkları unuttum, kırık olduğumu unutmadım.

yürüdüm, yürüdüm, yürüdüm. yürüdüğüm yerlerde güzel insanlar tanıdım. gülümsemelerini kalbimdeki duvara çizdim. çizerek gülümseyişler biriktirdim. 

ne hissettiğimi bilmediğim gecelerim çoğaldı. duvarları izlemek bana göre değildi, boşlukta kaybolmak da, etrafa ruhumu kaybetmiş gibi bakmak da, mor gözaltlarım da. 

rüzgar güzel, akşam yürüyüşleri güzel, iyi gelmeyen her şeyden uzaklaşmak güzel. iyi hissetmek güzel.

8 ay sonra içten gülümsedim. bu güzel.

elimi kitapların arasında dolaştırdım. kendi içlerinde bir titreşim yarattım. herhangi bir şey hissetmeye odaklandım. üşüdükten sonra ısınmaya, ağladıktan sonra gülmeye, yorulduktan sonra uyumaya, bir resmi boyadıktan sonra kurutmaya, yazı yazdıktan sonra yürüyüşe çıkmaya odaklandım. daraldıktan sonra aldığım ilk nefese.

yürüsem geçerdi, uyusam geçerdi. 

şimdi yapmak gereken yürümekti.

çünkü ben hep, yürüyerek geçirmem gereken şeyler yazdım.