bendeki diğer benler için sayıklamalar 8

 “beni tutsa tutsa gözlerin tutar ayakta

beni yıksa yıksa gözlerin yerle bir eder”

 

dizlerimden akan kanı daha dün temizledim.

düşünürken ayaklarının seni yurda getirdiğini fark etmek gibi, her sabah aynı yerden çay almak, uyandığında içinde devinmeye devam ettiğini gördüğün o arsız duygu gibi, memleketin hâlini düşünmek gibi.

hepsi aynı kökün türevleri.

mırıldanmakla şarkı söylemek aynı şey değildir sonuçta ve daha ilk adımı attığın yolda varacağına varmışçasına davranamazsın. saçında esen rüzgârı sevip anlamadan, kendi kalbine iyi gelemezsin. bilmediğin yollara girmeden yeni yollar bilemezsin.

daha dündü, gözlerimdeki ateşi söndürdüğüm.

sevmenin yollarından geçtikçe, ölümle aramdaki meseleyi halledemeyeceğimi anlasam, hayatla aramı düzeltmeye çalışırken yalpalasam da. bana gülümseyen insanlar arttıkça ben ağlasam da, iyi yanından bak şimdi daha çok şey hissedip döneceğim ben hiç olmaya.

zaten okuyamadılar, gözlerimde yaratılmış cehennem ateşinin ortasındaki huzuru, onu da ben yaratmıştım oysa. bilinmedi bildiklerim.

daha dün öğrendim sevilmeyi.

içlendiğim şiirleri anlatmanın heyecanı gibi bir akıntıya kapıldım. sevmek deyince de bu bana şiirdi, şarkıydı. sevmek deyince ilk aklıma gelen yazmaktı. bir karanfile bakmak.

sevilmek doğuştan kazanılan bir şey değildi benim için. her şey gibi onu da didinip kazanmam gerekmişti.

ellerine kaynar su dökülünce buz gibi soğuk suya tutmak gibi bir şeydi. çekemezdim ellerimi. çekmedim.

daha dündü. büyümüş olmanın büyüsü bu. daha dün öğrendim akrebi, yelkovanı, yutkunmayı, hapşırmayı. dündü; r harfini yazamıyordum. okumayı erken çözmüştüm, poşetten uçurtmamla koşmuştum. bakkaldan on kuruşa iki tane keloğlan sakızı almıştım. kimseyle paylaşmamıştım. güneş benden daha kocamandı eskiden, her akşam ay dedeyle beraber yürürdük.

bana gülen herkesi çok iyi biri sanırdım.

daha dündü.