alnımdaki cehennem ateşini soğuk ellerinle söndürmeni isterdim. saçlarıma inen sıcak gözyaşlarımı, nefesimin yakıcılığını, midemin bulantısını, hepsini. söndürmeni isterdim. böyle zifiri bi yalnızlığı ancak rüyalarında görürdü insanlar. ağlarken yoldugum saçlarımı okşamanı isterdim. üstünde her gece saatlerce ağladığım o yastık hiç değişmedi. kafamı vurdugum duvar eskimedi. ağladığım şarkılar hiç bitmedi.
her yemek masasında yutkunamadığım lokmalardan beni kurtarmanı isterdim. sessizliğimin gürültüsünü susturmanı, karanlığımı aydınlatmanı istedim. duvarlarıma resimler çizelim istedim. duvarlarıma hasret çarptı.
içimde bir yere halı sermiştim her gece birlikte oturalım diye. her gece o halıda tek başıma ağlarken uyuyakalıyorum.
betimleyemediğim bir yalnızlık var içimde artık. karnımı yarıp içine bu bulantıyı koydular.
kırk kapısı kırk kilidi varmış yaralı dilimin
istemem yanlışmış
yine de çok istemişim
olmamış
Yorumlar
Yorum Gönder