tanrı; kırgınlık ve uzaklık

neredesin

en güzel rüyalarından uyandırılıp

soğuk duvarlara hapsedilen şiirin şahdamarı

neredeyim

kendi topraklarımda

öfkenin en saf haliyle büyüyen

sokakta

neredesin

adaletin muktedir olamadığı,

iktidarda

her geçen gün

fırlattığın akan sulardan kendimi birer birer topluyorum

tanrım, göğsümde biriktirdiğim ilkgençliği

hep olduğu yerde bırakıyorum

beni kuşatan yasaklardan oraya kaçıyorum

öğretilmiş bir suskunluğun zincirlerini kırıyorum

bir gün tutuluyor elim

on gün atıyorlar uçurumlardan

yine felaketim oluyor hüsn-ü zannım

kalbimle aklımın birbirine uzaklığı gibi ben

kollarımı kıran bir hayatın içinde

anne kucağına,

huzurla baharı beklemeye

ve sarılmaya hasretim

işte burada

bir şeyi anlatmanın en uzak ülkesindeyim

sesler kısılır, ama yankılar sonsuzlaşır

-umudumuzu toprağa

gömemezler

köklerimiz derinlere uzanır-

gözlerimde uyanan her yeni sabahta, yarına inancım var

sonrakinden emin değilim

tanrım, bizi o akan sulardan topla

   kendimiz toplarken

                             boğuluyoruz