hayat ambivalanstır - açmazlarla doludur

uyumaya çalışıyorum.. akşamdan beri, daha biraz önce ilk tokadımı yemiş gibiyim. o küçücük ve şirin hayatımın tüm renkleri bir anda solmuş, yüzümü bahçemizdeki ceviz ağacının sert yapraklarına dönmüşüm. kafamda tüm sesler iç içe geçerek uğulduyor, koltuğun en görünmeyeceğim köşesine oturmuş, hayata kaldığım yerden devam ediyorum. yeni bir tokam olsa mutlu olacağım, her şeyi de unutacağım. ateşliyken görülen rüyalardan iç dünyamı koruyamıyorum. sonraki gün rüyamda annemle pazardan bana toka alıyoruz, örgümü onunla kapatmayı çok istiyorum. her gün biraz daha duruyor dünyam. durmadan dönsün istiyorum.

balkonda kıvrılıp uyumayı özlüyorum. savaştan dönemeyen, fakat savaşta da kalmayanım. herkesle konuşuyorum ama kimseyle konuşmuyorum. eskisinden daha mı üzgünüm, yoksa eskiden üzüldüklerimi de avuçlarımda biriktirip koocamaaaan bir üzgünlük dağı mı yaratıyorum bilmiyorum. bu dağı tedricen kırmaya çalışmak yetmiyor. bununla devam etmeyi de öğrenemiyorum. göğsümün tam ortasında öylece durup, sağalmayan bir derdi daima yaşatıyor.

kaynaya kaynaya azalmış su gibi çırpınıyor ümidim. dibi yanıyor demliğin o hâlâ var olmaya çabalıyor.

kelimelerimi saklıyorum, ki kaybolmasınlar, ellerini sıcak tutuyorum ki üşümesinler. günaydın ve iyi akşamlar diyorum, aman kimse anlamasın. yemek yerken bir kere de midem bulanmasın. şu teyzeye yolu tarif edeyim, otobüste de yer vereyim kötü bir kız sanmasın. notlarımı isterlerse veririm, kimse kalmasın. bana gelene kadaaaar daha dur şu kedilere battaniye falan sereceğim. ardından annemi arayacağım ki üzülmesin.

işte sonra,

hastanede sıra beklerken ellerimi kanatmayayım diye tembihliyorum kendimi. saçlarımın egzaması, başımın ağrısı, midemin bulantısı, karnımın krampları, bir de her şeyi unutması, her yerde uyuyakalması, gözlerimin zamansızca boşluğa dalması. bitmiyor.

seni çok özlüyorum.