güller bile kesilmeliymiş açtıkça. bir sebebi vardır her şeyin. bir sebebi vardır. küsmeyeceğim kimseye. dedim. ben kime nasıl küseyim. babam desen, ekmek kavgasına yemin olsun ki ağlamam artık. annem desen, taksimin bi köşesinde akan hayatı izlemek gibi. öyle duru. pak.
tam şuan, iliklerimde hissettiğim bu iliklerine kadar bomboş yalnızlığı bil isterdim. ben yıkıldım sayıyorum, sen sayma. ben düştüm sanıyorum, sen sanma. ben kaç kere yıkıldım, sen bakma. ne desem şükürsüzlük olacak diye sustuğum çok şey olmuş. şükürsüzlük oluyor biliyorum. çok şükür yaşıyoruz ama ne diye anlatıyorum bunları öyleyse. bugünlerdeki çaresizliğimi bil isterdim.
-nasılsın? -elhamdülillah.
sadece çok ağladığımı bil isterdim. eve giderken sürekli almayı unuttuğum şeyler var, dilimin sürçtüğü diyaloglar yaşanmasa daha iyi anlatacağım olayları. yarın gidip amcamlarda uyuyacağım sanırım. sonra yurda geçeceğim o yüzden bu kırgınlık her şeyin üstündeki. sabah namazıyla yola çıkacağız, hâlâ uyumadım.
biz taşınacağız yine. aidiyet kalmadı. kitaplarımı koliledim. hediye olanlara bakıp iç çektim. vadideki zambak'a denk geldim. ismet özel'i özledim. birhan keskin sayıkladım. barış manço unutamadıysa ben hiç unutmayacaktım. yılların çok şey götürdüğü de getirdiği de belliydi ama biraz izin versem de hafifleseydi. çok çabuk mu atılmışım yeni başlangıçlara demekten alamadım kendimi. bir keresinde demiştim ilkler güzeldir. ilkimin de iliklerini boşalttılar. ben kimseye küsmeyeceğim. bana küssünler.
gülleri açtıkları için kestiler. sebepleri yaşandıkça unuttular. küsenler küstüklerini unuttu. babalar kızdıklarını. anneler kırdıklarını. taksim'de simit satan amcanın da onarılmaz dertleri vardı, şehri derinden yaraladılar. ergene'ye giderken güzellik olsun diye gördüğüm çiçekleri çektim,güneşin batışını. gülleri açtıkları için kestiler. en önce anneannem ölmüştü, en son dedem öldü işte geçen sene. arasında geçenleri saymıyorum. onsekiz yıl,ben de bu kalibrede sevdâ görmedim.
tam şuan, iliklerimde hissettiğim bu iliklerine kadar bomboş yalnızlığı bil isterdim. ben yıkıldım sayıyorum, sen sayma. ben düştüm sanıyorum, sen sanma. ben kaç kere yıkıldım, sen bakma. ne desem şükürsüzlük olacak diye sustuğum çok şey olmuş. şükürsüzlük oluyor biliyorum. çok şükür yaşıyoruz ama ne diye anlatıyorum bunları öyleyse. bugünlerdeki çaresizliğimi bil isterdim.
-nasılsın? -elhamdülillah.
sadece çok ağladığımı bil isterdim. eve giderken sürekli almayı unuttuğum şeyler var, dilimin sürçtüğü diyaloglar yaşanmasa daha iyi anlatacağım olayları. yarın gidip amcamlarda uyuyacağım sanırım. sonra yurda geçeceğim o yüzden bu kırgınlık her şeyin üstündeki. sabah namazıyla yola çıkacağız, hâlâ uyumadım.
biz taşınacağız yine. aidiyet kalmadı. kitaplarımı koliledim. hediye olanlara bakıp iç çektim. vadideki zambak'a denk geldim. ismet özel'i özledim. birhan keskin sayıkladım. barış manço unutamadıysa ben hiç unutmayacaktım. yılların çok şey götürdüğü de getirdiği de belliydi ama biraz izin versem de hafifleseydi. çok çabuk mu atılmışım yeni başlangıçlara demekten alamadım kendimi. bir keresinde demiştim ilkler güzeldir. ilkimin de iliklerini boşalttılar. ben kimseye küsmeyeceğim. bana küssünler.
gülleri açtıkları için kestiler. sebepleri yaşandıkça unuttular. küsenler küstüklerini unuttu. babalar kızdıklarını. anneler kırdıklarını. taksim'de simit satan amcanın da onarılmaz dertleri vardı, şehri derinden yaraladılar. ergene'ye giderken güzellik olsun diye gördüğüm çiçekleri çektim,güneşin batışını. gülleri açtıkları için kestiler. en önce anneannem ölmüştü, en son dedem öldü işte geçen sene. arasında geçenleri saymıyorum. onsekiz yıl,ben de bu kalibrede sevdâ görmedim.
Yorumlar
Yorum Gönder