derealizasyon

yıllarca, kıyameti koparabilecek bir sessizliğe yasladım başımı. evin en küçük penceresinden göz göze gelelim istedim. eskisi gibi olmamanın akıl almaz yıpranmışlığı sarmış her yanımı. istemiyorsam istemedim, yapmıyorsam yapmadım demeyi bildim. geçen gün, terasta otururken herkes hikâyesinden parçalar anlattı. bu sıra,bu iyi bir şey mi bilmiyorum. anlatmayı beceriyorum. yalın,net. ağzıma gelenin bir kısmını anlattım onlara. bir abla var,vay be dedi. beklemezdim böylesini senden hiç.

yıllarca, kıyameti koparabilecek bir sessizlikle başa çıktım. rabbim vardı,sen vardın. yoktun,ama kabul edelim ki vardın. annem dedi ki, neyi biriktirdin de bu kadar ağladın.

arkadaşımın babası öldü. üç gün çay içmeyi çay yapmayı unutmuşum. dördüncü gün önüme gelen çay soğudu lavaboya döküldü.

bizim bir arkadaş vardı,yok yere yurttan attılar. hakk'a giren başkasıydı benim gözüme uyku girmedi.

canım arkadaşım omzumda ağladı, teselli edecek cümlem kalmadı. su değildim ama kesmeye çalıştım sızılarını. benim sızladığımı kimseler bilmedi. yüküm ağır dedim inanmadılar

gün geldi otobüste valizimin üstüne oturup ağlamak istedim. gün geldi gecenin en yorgun yerinde uyuyamadım. inanmak istedim istediğime. yanımda bile uzaktın.

herkes her şeyin yolunda gittiğini düşünüyor yoruldum.

dersler iyi gidiyor abla,peki ben? denilmezdi bildim.