derealizasyon

zehir akıyor dilimden. öyle olmasaydı olmazdı. acı bir su kuşatıyor boğazımı. yaralar çıkıyor konuşan yerlerimden. sokaklarda hep benim sesim yankılanıyor. önümü göremiyorum, niçin herkes uyumuş. yanıp sönen ışıklar arasında ansızın gürleyen bir yağmur kadar denk düşüyorum geceye. nereye yürüyeceğim? susturuyorlar mı beni. neyi düşüneceğim. tam zehir akıtacakken, susmayı ben seçiyorum. ışıklarını açık unutan insanlar, hep kapatacak birini bekliyorlar. artık ışıkları kapatmak bana yetmiyor. hüsn-i zan aradığım her yerden şer çıkıyor. tam zehir akıtacakken dilimden, seni özlüyorum. seni özlemek bütün suskunluklara denk düşüyor. oruç açarken tam, aklıma annem geliyor. boğazımda düğümler biriktiriyorum. ben boğazımda düğümler biriktirirken özlemek geçmiyor. bilmezlikler geçmiyor.

başlı başına hayatın içinden iki parçayız ama bir yoldan beraber geçemiyoruz. sadede gelince ben zehir akıtmasını beceremiyorum. rüyalarım anlatılamamazlıklarıyla kalıyor. sen bana çok uzaksın. rüyalarımı anlatacak bir kimsem kalmadı, ben seni nereden bulayım.

işte zehir akıtıyorum. çünkü böyle olmasaydı olmazdı.