güle ağıt

evime giden yollardan yazıyorum. öykülerim var okuduğum. bir yanda kan kusturan bir türkü. geçen hafta bir daha yazmayacağım demiştim kendi kendime. yazmayacaktım. ama böyle oldu. hangi yazı son yazı olur bilmiyorum. sonlar zaten bilinmeden olanlardır. sonlar plansızdır. sonlar insana fırsat vermez. içimde birikmiş sonlar var.

asla dinlenmeyen lakin kısık bir sesle de olsa açık radyo. kolonya kokusu. arada başımı kaldırıp baktığım kocaaaa bir yol var önümde. camdaki yağmur damlalarında bitmemiş çocukluğumu görüyorum. eve gitmek neden bu kadar mühim.

insan kendi isteğiyle gitmiyor nere gitse de. ayakkabın var diye istediğin yere gidemiyorsun. biraz hayırlısı olsun diye dua ediyorum, biraz tabelaları okuyup kafamı dağıtmaya çalışıyorum. düne gidiyorum.


uykulu bir yolculuk bu, hep olduğu gibi. aklıma geliyor da. gözümün daldığı yerde kapıların çarpışı. kapıların çarpışı. kapıların çarpışı çarpıyor beni. bir bilsen.

rüyamda gördüm seni. ama rüyam bitti şimdi. ben seni nereden bulayım. ben seni nereden bulayım. diye sayıklıyorum. şimdi ben seni nereden.

şükürler olsun ki rüyalar bahşedildi. kabuslarım olsaydı da böyle düşünür müydüm. kabuslarımın olmadığını nasıl söyleyebilirim ki. nasıl nasıl nasılsa, artık unutmak istiyorum.

dün gece, sıçradım uykudan. ellerimi çeneme yaslayıp oturdum yarım saat yatakta. yarım saat o yatakta otururken düşünecek öyle çok şey vardı ki. yarım saat tam orada çok şey düşündüm. ama ağlamadım. ağlayamadım.

herkesin konuştuğu o gündem denilen şeyden koruyorum kendimi.

her gün yeni bir şeyler oluyor.
her insanın kendi iç gündemi var. benimse içimde sonsuz bir keder var. ellerini tutmak istiyorum.

kapılar çarpılıyor yüzüme. gidip bir kapıyı ben açıyorum. tutunduğum yerlerden ellerime basıyorlar gidip bir yeni tuğlaya ben tutunuyorum. yüzümün solgunluğu her geçen gün artıyor. saçlarımdaki bir beyaz, içimdeki bin karayı temsîl ediyor.

içimden sökülmeyen bir iman var. sökülmeyen bir sökülüş. sökülmeyen bir ben var.

şimdi, bitti rüyam. güllerim soldu. bu derdi bir tek güller anlar.

şimdi bitti rüyam, ben seni nereden bulayım.

uzun yollara çıkmanın hükmü silindi üzerimden. ellerim her gece yine ışığıma uzanıyor. her şeye rağmen heyecanımın arttığı mevzûlar var. gözlerimin dayanamadığı şeyler çok.

dönüp baktığımda, herkesin bir şeylerden sitemleri var. benim de ne çok hatam var.

benim eksiğimi gören kaç? ben kaçının eksiğini görüyorum?

hatamı arayanların eline hatalarımı kendi ellerimle veriyorum.

içimde pıhtılaşmış bir keder. ellerini tutmak istiyorum.

bu derdi bir tek güller anlar. sesimi onlar duyar. bana onlar bakar. beni onlar sever. saçlarımı okşayan bir renk varsa güllerindir. ellerinden eksilmeyen bir gül hissi var. bitmeyen bir keder bu.
 
benimse renklerimi terketmem gerek. beni duyuyor musun.

ben seni duyuyorum.


gece olması beni uyutmuyor. uyutmuyor.