bendeki diğer benler için sayıklamalar 2

kökünden kesilmiş bir ağaç gibiyim.

her kapı benim yüzüme sertçe kapanmaya şartlıydı sanki. seslerin yankısı kesildi şimdi.

bir esinti uzaklardan gelip de beni bulmayacak artık.

herkes gitmiş de bir ben kalmış gibiyim. kimse sen de gelir misin diye sormamış, kimseden bir sesleniş duymamış gibiyim uzun zamandır.

adıma dair bütün ithaflar yeryüzünden silindi. sevdiğim kim varsa göğü yerle bir oldu. gök hiç yerle bir olur muydu? oldu. herkesin kana kana içtiği ab-ı hayattan ben bir yudum dahi alamadım. haliyle iliklerim kurudu. annem tedavi olalım dedi. tamam dedim. kendi kafamda kurdum. doktor hanım diyeceğim dedim beni sen iyileştiremezsin. neden canım, diyecek, evet evet öyle diyecek. işte orada susacağım sonuna kadar. gün biterken her defasında onbeş yerimden bıçaklanıyorum gibi.

çünkü hakikaten de bıçaklanıyorum her gün bitiminde. hem de onbeş yerimden. neden onbeş diyecekler. susacağım sonuna kadar.

seni özlediğimi söylemezsem ölecekmiş gibi hissedeceğim yine hep. zaten ben çok şeyi özlüyorum ama onlar beni özlemiyor, evet.

çarşıda yurtta orda burda, hayat ne zor ne tuhaf şey diyecekler ölümden falan korkacaklar. ben bu hikayede kaldırımda kökünden kesilmiş göz ardı edilen bir ağaç olacağım. üstelik mânâsızlığın rolüne de kendimi kaptırınca bana bir ödül verecekler en afillisinden. diyecekler ki, aman sema hanım size ne desek, hangi kötü sözü sarf etsek az artık. yanlış anlamayın ama bu kadar olmaz.

sana da diyecekler mi? yok, sanmam. ama sen yine de bir düşün bunu. beni onbeş yerimden bıçaklayan günler sana neler yapmaz. sana da bir vakit el atar bu hayat elbet. sen düşün canım.