bir bacağı kesildi hayatımın

 bir bacağı kesildi hayatımın

bir kolu kangren oldu o da kesilmeyi bekliyor aylardır

gözlerimde büyüyen ışıklar ruhumun rengini açıyorlardı aylar önce

sessizlik

betim benzim atmış annem telaşlanır

ama onun telaşına da inanmıyorum eskisi kadar

bileğimdeki çizikler daha silinmemişken yeni bir intihar doğmamalı

diyorum

gidip bir su içiyorum

en çok bana yazıklar olsun diyorum

balkona çıkıyorum

gölgeler

güllerin gölgeleri evin duvarına yapışmış kalmış

gözlerimi dikip oraya bakıyorum öyle dakikalarca

neyi kutluyoruz kendimi terk edişimi mi

kaçıncısını

ama sanki bu farklı biraz

siyah şalımı çekmeceden çıkarıyorum ben secdeye kapanınca açılıyor yara

dimdik oturunca geçmiş oluyor

kapanıyor sonra bir sonraki ağlayışa kadar

kafam küçükten beri böyle çok tuhaf cümlelerle doluydu zaten

kimseyle bunu paylaşmamalıydım

parmaklarını en ince yerinden kırdılar hayatımın

kilitli bir odada tutuluyor evet ama artık yardım da beklemiyor

camdan atlamayı çünkü en iyi o biliyor

anam, babam

belki çok yakın dost dediklerim

varlarsa da ölecekler ben öleceğim

gerçi şimdi yapayalnızım

ama öyle demekse artık hep bu yapayalnızlıklayım

demek böyleyse

bir yapayalnızlık benimle konuşur ama

bir yapayalnızlık beni koruyup kollar mı bilmiyorum

çoktandır böyleyim

yeni ağlatıyor

çoktandır böyleyim

yepyenidir gözyaşım

çoktandır ben

böyleyim de

 çok yeni

     çok taze bir acının hıçkırığıyla ağlatıyor

her yerinden kırılmışsa bir hayat, daha neresinden kırılabilir

derken

yeni bir yer daha 

çat

tam orta yerinden