artık

artık üsküdar'a çok gitmiyorum. artık durup durup gidesim geliyorsa da sadece yanına. artık uzaklardan medet umuyorum evet ama uzun yollarda yoruluyorum çünkü kendi içimde çok yol kat'ettim. senin sayende.

artık gözlerimi kapatınca hemencecik yaşlar süzülmüyor, göğsümü kaplayan keder gözlerime perde çekmiyor. güzellikleri görmeme müsaade ederek akıyor gözyaşlarım. kalbimin toprağını temizledikçe temizliyor. 

deniz gri bugün. gri denize baktıkça üzüntüler beni bulmuyor. aradıkları yerde değilim çünkü artık. hüzünlü şarkılarda bile huzuru bulmayı öğrendim. denize bakmak, dinleyip dinleyip ağladığım şarkıların tadında değil bu yüzden artık.

bu huzur beni alıp alıp gökyüzünde kuşlara arkadaş ediyor. koştukça ciğerlerim parçalanmıyor, uçtukça açılıyor göğsüm. tekrar tekrar açılan yaralardan aldığım derin nefeslerle korunuyorum.

deniz çok dalgalı evet intihar hissi uyandırıyor. içimde hangi hastalıklı histen kurtulamadıysam bir fotoğrafa, bir cümleye, bir bakışa, bir sarılışa tutunup öldürüyorum. deniz çok dalgalı aynı bir ölüm haberini andırıyor. deniz çok dalgalı ama artık ben ölmüyorum. varlığımı yeni bulmuş gibi bomboş yollarda keyiflice yürüyorum.

varlığımdan onun da yeni haberi olmuş gibi deniz çok dalgalı. ve ışıklar açıldı, akşam oluyor. 

https://soundcloud.app.goo.gl/3jDS4