direnişli yara

 

İçimi oyan geceden hep daha fazlasını bekledim. Ellerim bana hep yalan söyledi. En güzel gülüşler ve sevişler kapıları sertçe çekip defolmak için vakit saydı. Kağıtlar yırtıldı ve beni bir yangının ortasında elimde bir bardak suya terk ettiler. Tanrıya hep kırıldım. Dargındım ve herkes bilir ki bunu kimseye söyleyemezdim. Kendi kalbimde sürdürdüğüm savaş bir sürü mağdur yarattı hayatıma. Aramadım sormadım unuttum sanılsın istedim. Geceler içimi oymasa ne olurdu sanki. Benden de hep daha fazlası beklendi. Neyden hoşlandığım sen hariç hiç kimseyi yeterince ilgilendirmedi. Hep daha fazlası beklenmese yeteri kadarını yapabildiğimi düşündüğüm birkaç an olurdu belki. Ama hep daha fazlası beklendi. Neyi sevdim desem önce dudak büküldü, önce neden denildi. Neyi bilsem bana yakışmadı, neyi duysam kendime yakıştıramadım. Kimin kalbinde ölecek olsam ya sırası değildi ya da çok geç kalınmıştı. Kalplerden çıkmak için hiç yeterince nezaketi edinemedim. Ya çok serttim ya da silinmiş. Hep çok kırgındım bu yüzden sustum. Kırılmışken hiç konuşamam bilirsin bu hep böyledir. Tüm zamanlarda kırıksam ne olacaktı. Hep sustum. Sadece seninle konuştum. Ne konuştuğumu dinleyeni ararken duyup anlayanı buldum. Buna rağmen hâlâ kırık olmam ne acı. Hep de böyle kalacağım sanırım. Uzatmayacağım. Bulantı, artık hep bir bulantı var. Gitmem gerek ama şimdiden seni özlüyorum. Bencilim ve pervasız. Ne acı. Kırılmışlığım gökyüzümü benimle barıştırıp ona bir mesaj olarak gidiyor buna çok eminim. Kimse okumasa da bir yerde o beni duyuyor.

Kendime ve herkese çok üzülüyorum. Ona kırgınım, belki o da bana kırgındır. Niçin olmasın ki.

beni akan sulara fırlat