gecenin tedariği

nasıl nasıl nasıl nasıl.

zalim bir şüphenin ortasından yazıyorum. zihnimde binlerce ses. kefaretsiz. bıraktım kendimi. hiçbir şeye karışmadan tadımı veriyorum hayata. bir içimlik yaşamak kaldı. dünya, gücümü bırakmamak adına çok şey biliyor. kireçlenmiş eklemleri için tavsiyeler veriyorum herhangi birine. kıyafetlerimin bazılarını katlamak için üşeniyorum. kitap okurken altını çizdiğim yeri defaten okumaktan bıkmıyorum. acıyorum. kimseye değil boş. herhangi bir şeye. kime sorsunlar katlimi. aklıma bir cümle daha iliştirmek için yatağımla duvar arasındaki ranzanın tabanına takılıyorum. sonra kalbim, sonra kalbim ses veriyor. kesilen yerlerine soğuk su tutuyorum. can çekişen bir şeye dönüşmemeli. hayır dönüşmemeli. ama ben gördüm. gördüm bir makasın ucu nasıl deşer. görüyorum yine, neyi soracak olursan. olmayanı. dünya, beni yitirmek için çok şey deniyor. ve biliyor.

gülüyorum, yeni değil eskiden beridir. sağır kalıyorum yeniliklere. eskiden beri çok aynı çok gezmiş istanbul'un her bir yerini. nerden cesaret buluyorum. bir anıdan bahsetmiyorum gelecek bir günden de. ne varsa önümde, onunla yetiniyorum. evin yollarını ne zaman unutacak olsam, ağlıyorum. ne zaman yürümeye kalkışsam, kendimi evin önünde buluyorum. yola çıkıyorum sonra. gidiyorum. geri dönüp baksam ne kalmıştır bana yangını kontrol altındaki kalbimin dünyasından. ne kalmıştır bana kapanmış pencerelerin dünyasından. ne kalmıştır, bana.